20:21:52 - پنج‌شنبه 9 مارس 2017
داغ کن - کلوب دات کام Balatarin اشتراک گذاری در فیس بوک تویت کردن این مطلب
فلسفه و تاریخچه چهارشنبه سوری
با مجله خبری تکنو۱ همراه باشید:   چهارشنبه‌سوری یا جشن چهارشنبه پایان سال در کشورهای ایران،جمهوری آذربایجان،اقلیم کردستان و در میان ایرانی‌تباران آمریکا، اروپا، کانادا، استرالیا برپا می شود. در این جشن آدابی از قبیل برافروختن آتش،پرش از روی آتش، قاشق‌زنی، آجیل مشکل‌گشای، فال‌گوش، شکاندن کوزه، آتش‌بازی، ترقه و فشفشه بازی به جا آورده می شود. چهارشنبه‌سوری که با نام‌های جشن چهارشنبه پایان سال و […]

با مجله خبری تکنو۱ همراه باشید:

 

چهارشنبه‌سوری یا جشن چهارشنبه پایان سال در کشورهای ایران،جمهوری آذربایجان،اقلیم کردستان و در میان ایرانی‌تباران آمریکا، اروپا، کانادا، استرالیا برپا می شود.

در این جشن آدابی از قبیل برافروختن آتش،پرش از روی آتش، قاشق‌زنی، آجیل مشکل‌گشای، فال‌گوش، شکاندن کوزه، آتش‌بازی، ترقه و فشفشه بازی به جا آورده می شود.

چهارشنبه‌سوری که با نام‌های جشن چهارشنبه پایان سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته می‌شود، یکی از جشن‌های ایرانی است که در شب واپسین چهارشنبهٔ سال (از غروب سه‌شنبه) برگزار می‌شود و اولین جشن از مجموعه جشن‌ها و مناسبت‌های نوروزی است.

 

 

در رابطه با پیشینه برپاکردن آیینی به نام چهارشنبه سوری در منابع کهن چیزی وجود ندارد و ابوریحان بیرونی هم که به دقت از مراسم زرتشتیان یاد می‌کند جز سپندارمذگان و آتشی که پیش از نوروز برپا می‌شود یادکردی از «چهارشنبه سوری» ندارد.

 

نسبت دادن چهارشنبه سوری به آداب و رسوم ایران باستان در هاله ابهام قرار دارد چرا که اصولاً در ایران باستان تقسیم‌بندی گاهشماری به هفته وجود نداشته است و هر روز ماه نامی داشته است. افزون بر همه اینها دکتر معین اقدام جهیدن از فراز آتش را از آداب و سنن زرتشتیان نمی‌داند، چرا که در دین و آیین زرتشتی آتش مقدس است و جهیدن از فراز آن وهن آتش شمرده می‌شود.

 

واژهٔ «چهارشنبه‌سوری» از دو واژهٔ چهارشنبه _نام یکی از روزهای هفته و سور _به معنای جشن و شادی ساخته شده است. طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی برافروخته می‌شود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می‌شود که این آتش معمولاً در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از روی آن می‌پرند آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاک‌سازی مذهبی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد. به بیان دیگر مردم خواهان آن هستند که آتش تمام رنگ پریدیگی و زردی، بیماری و مشکلاتشان را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به آنها بدهد. چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد

 

 

آیین آتش‌افروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفته‌است. در ایران باستان بخش‌بندی هفته به گونه امروزی (شنبه تا پنجشنبه و جمعه) نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشته‌است (امرداد، دی بآذر، آذر، …، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،… ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و …). «هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت و آفرینش پایان یافت؛ و از همین رو روز هفتم را به زبان یهودی شنبد یا شنبه نامیده‌اند که به معنی فراغت و آسایش است. بخش‌بندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیده‌است. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشته‌اند؛ برای نمونه اینکه چهارشنبهٔ هر هفته روز شومی است.

 

منوچهری دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره می‌کند:

 

چهارشنبه که روز بلاست باده بخور   به ساتکین می‌خور تا به عافیت گذرد

 

 

و اما ظهور آتش بازی در جشن چهارشنبه سوری

 

آتش بازی در شب چهارشنبه سوری در زمان ناصرالدین شاه و به وسیله ی فرانسوی ها در ایران رواج پیدا کرد. در ابتدا فقط برای سرگرمی شاه این نمایش انجام می شد پس از آن مردم هم در این سرگرمی سهیم شدند و دستور نمایش آن در میدان توپ خانه صادر شد و مردم در آن جا به تماشای آتش بازی می ایستادند و کم کم به شکلی که امروزه اجرا می شود در آمد.

 

 

پ.ن : و در پایان آرزومندیم که این جشن بزرگ با شادی و دلخوشی در جمع خانواده و دوستانمان برپا شود و نگذاریم لذتهای کاذب (ترقه و مواد منفجره) شیرینی این جشن را به خاطره ای تلخ تبدیل کند…

تبليغات